De jeugd van tegenwoordig!

Jawel! Vandaag had ik mijn eerste Chinese ruzie, en ik heb gewonnen.... HA! Maandag is boodschappendag. Ik ga dan lopend naar de Carrefour, ongeveer een half uurtje, en terug neem ik een taxi, want dat is niet te sjouwen in de hitte. In de parkeergarage is een wachtruimte voor de taxi’s. Je sluit netjes aan met je volle boodschappenkar (systeem Efteling-wachtrijen zeg maar) en zo kom je vanzelf aan de beurt voor een taxi. Prima systeem. Maar vandaag ging het langzaam, want er kwamen bijna geen lege taxi’s naar beneden rijden. Na ongeveer een kwartier wachten, stond ik als eerste in de rij, en ja hoor, daar kwam een taxi aanrijden. Dus ik neem Sophie op mijn arm en met mijn andere hand rijd ik mijn toch wel zware kar richting de auto, waardoor ik niet zo heel snel kon lopen. Komt er vanaf de andere kant een bejaard Chinees stel aan, negeert het complete systeem en begint zonder blikken of blozen hun tassen in de achterbak te zetten, die de chauffeur inmiddels voor mij had opengedaan. Jaaa, daahaag! Na mij waren nog twee dames, maar die zeiden niets. Dat moet je niet flikken bij Tal uit Zuid natuurlijk! Dus ik begon gewoon in het Nederlands te zeggen dat ze moesten opzouten en netjes in de rij moesten gaan staan. Dat maakte geen indruk, dus ik ging iets lelijker schelden en met mijn vinger schudden, ‘nee nee, tassen eruit en daarrrrrrrrrrr in de rij gaan staan.’ Toen ze daarna nog niet echt van plan leken om zich te gedragen, ben ik gewoon mijn tassen achterin gaan zetten (ik had Sophie nog steeds op de andere heup) en toen gaven ze het op. Hun tassen gingen er weer uit en ze schuifelden zonder ook maar naar me te kijken naar de rij. De taxichauffeur en de dames stonden ondertussen geamuseerd toe te kijken, ‘die laat ook niet over zich lopen’. Hihi, ik moest wel lachen toen ik eenmaal in de auto zat. Ik heb ooit eens in een reisgids gelezen dat als je als vrouw alleen op reis bent en je wordt lastiggevallen of je hebt het op een andere manier moeilijk, dat schelden in je moers taal altijd werkt. De eerste situatie heb ik in Lissabon een keer meegemaakt en daar werkte het, en hier snappen ze het uiteindelijk ook! Niet dollen met mams!

Sophie-update: met Sophie gaat het erg goed. Het lijkt erop of ze het slechte eetgedrag aan het goedmaken is, want ze drinkt de laatste dagen grote flessen zonder enkele moeite leeg. Heel fijn en warm eten gaat ook prima. Verder slaapt ze meer overdag nu Tristan er niet is. Als grote broer in de buurt is, is het veelste leuk om te gaan slapen, maar met een dutje overdag is ze eerlijk gezegd een stuk gezelliger!

Hossende haaien!

Het is weer zondag, het is een graadje of 30 met een zuchtje wind, heerlijk weer voor het zondaguitje. Vandaag gaan we naar Pudong om naar de Pearl Tower te kijken en we gaan naar het grote aquarium van Shanghai dat een erg goede reputatie heeft. En inderdaad, dat is niet voor niets. Wat een schitterend aquarium! Het is heel groot, mooi opgezet en ideaal voor kinderen omdat alles op kinderhoogte is. Het klapstuk van het aquarium is de onderwatertunnel, wel 166 meter lang! Ongelofelijk, je staat op een rolband en zo ga je de hele tunnel door. Tristan vond het gedeelte met de haaien natuurlijk het leukste. Maar ook de pinguins, de amazonevissen en de Chinese krokodillen waren mooi. Er was zelfs een stuk waarbij je met een roltrap naar beneden, onder het water doorging. De kindjes keken hun ogen uit, en wij ook eerlijk gezegd.
De Pearl Tower staat naast het aquarium. Net als bij de Euromast kun je naar boven, maar dat bewaren we voor een andere keer, want het was lunchtijd. Aan de overkant zit een groot winkelcentrum en daar hebben we even een broodje genomen. In dit winkelcentrum zitten veel internationale winkels, ook een H&M en zelf de oer-Hollandse C&A! We hebben nog wat kleertjes voor Sophie gekocht en toen was het weer tijd om naar huis te gaan voor een slaapje. Leuk hoor, zo iedere zondag op pad!

Plons!

De organisatie Active Kids Shanghai organiseert allerlei sportactiviteiten voor expatkindjes en het bleek dat er ook een cursus zwemmen startte deze week. Aangezien er bij Tristan op school geen zwemles wordt gegegeven, vonden we het een goed idee om eens te gaan kijken of het wat was. Vandaag was een kennismakingsles en vanaf volgende week start het programma. De Rego British International School had zijn zwembad ter beschikking gesteld, maar deze school is best een eindje rijden van waar wij wonen. In april zijn we ook op deze school gaan kijken, en hoewel we het een hele leuke school vonden, was de locatie niet handig. Maar zo zie je maar, nu zaten we er alsnog. Gisteren hadden we een lijstje toegestuurd gekregen en Tristan was ingedeeld bij de ‘Crabs’ en er stond nog een Nederlands jongetje op de lijst. Die was er inderdaad ook, Mark, en hij is net zo oud als Tristan dus dat was wel erg leuk. Nou, de zwemles was een groot succes. Met de communicatie ging het prima, Tristan begreep goed wat de bedoeling was en als hij het even niet wist keek hij gewoon wat de anderen deden. Het gaat er bij deze klas vooral om, om vertrouwd met water te worden en plezier te hebben en dat ging allemaal heel leuk. Ook weer veel individuele aandacht: vijf kindjes en twee leraren, plus nog een soort badmeester op de kant. Afijn, onze zaterdagen zijn voorlopig gevuld, want hij heeft les van 1 tot 2 en met de reistijd erbij ben je zo de hele dag zoet. Eenmaal weer thuis hebben we nog een broodje gegeten aan de overkant en wat boodschappen gedaan.

Gisteren zijn Drik en ik met Sophie trouwens nog naar de, zeg maar, immigratiedienst geweest. Tristan hoefde niet mee, dus die kon gewoon naar school. Dit was de laatste stap voor onze definitieve verblijfsvergunningen. We moesten om 10 uur in Pudong zijn, aan de andere kant van het water, maar er stond een vreselijke file en we konden voor deur al bijna geen taxi krijgen. Het duurde drie kwartier voordat we eindelijk een taxi hadden, en die wilde ons in eerste instantie niet meenemen toen hij hoorde dat we naar Pudong wilden. De tactiek is dan om lekker te blijven zitten waar je zit, vriendelijk blijven lachen en het adres herhalen. Uiteindelijk ging hij toch maar rijden, haha!
Tien voor tien waren we er en de dame van Deloitte had alweer van alles voor ons geregeld, dus we hadden maar 1 persoon voor ons, wat een service! We moesten wat formulieren tekenen, op de foto en dat was het alweer. Onze paspoorten blijven daar achter en volgende week vrijdag kan Deloitte ze ophalen. Diezelfde dag gaan de gegevens naar de verhuizer en kan ook het laatste stukje van de inklaring van de container geregeld worden (die is deze maandag aangekomen), dus hopelijk nog twee weken voordat we kunnen gaan uitpakken. Lekker in mijn eigen bed!
Omdat het nog steeds zo druk was, zijn we even sjiek koffie gaan drinken in het Crown Plaza dat toevallig aan de overkant zat, zodat ik ook Sophie even kon voeden. En daarna weer een uur in de taxi naar huis. Het is wel een beetje een griezelig idee dat we nu alle vier ‘identiteitsloos’ zijn zo zonder paspoorten. Hopelijk vallen ze daar niet achter het kopieerapparaat ofzo!

Van het kastje naar de muul

Vandaag had ik mijn eerste, van ongetwijfeld vele, kastje naar de muul-situaties. Onze compound heeft een clubhuis waar je als bewoner gebruik kunt maken van de gym, de sauna, pedicure, schoonheidsspecialiste, een binnenspeelplaats en nog wat andere dingen. Hiervoor moet je wel lid worden en een jaarlijkse bijdrage betalen, maar die is zeer schappelijk. Kortom, dat wilden we wel en al in ons eerste weekend hadden we geïnformeerd hoe we aan zo’n lidmaatschap konden komen. Hiervoor moesten we bij het managementoffice zijn, maar dat kon alleen doordeweeks. Prima, doen we het een andere keer. Het managementoffice bel je als er iets stuk is in huis of als je bijvoorbeeld drinkwater nodig hebt, maar waar het kantoor nou fysiek zat was mij tot vandaag nog niet duidelijk. Afijn, het was erg warm vandaag, dus maar niet op pad en een mooie dag om zo’n pasje te regelen. Met Sophie in de buggy ging ik naar het clubhuis, met buggy zes trapjes op naar de receptie. Waar is het managementoffice? Meisje 1 kijkt verschrikt en roept Meisje 2. Meisje 2 weet het ook niet en roept Meisje 3. Meisje 3 verwijst me naar beneden, zeker 25 trapjes af. Ik wist al bijna zeker dat ik dit voor niets aan het doen was en ja hoor, bij de balie van de gym, neee, managementoffice zit niet hier, naar buiten en naar rechts, bij de portiersloge aan de andere ingang. 25 trapjes op en weer 6 af, eindje lopen naar de andere kant van de compound. Dag portier, weet u het managementoffice? Ik spreek geen Engels, ik bel ze wel even. Hallo managementoffice, ik wil naar jullie toekomen om lid te worden van het clubhuis, waar zitten jullie? U wilt gebruikmaken van de faciliteiten? Jazeker. OK, geef de telefoon maar weer aan de portier. De portier snapt het nu en gaat me voor op het fietsje de parkeergarage in (?). Na weer een eindje lopen sta ik bij de ondergrondse ingang van…. het clubhuis. Hier was ik dus net geweest. Ja, nee, hier moet je echt zijn. Gloeiende, gloeiende! Goed… ik zoek het zelf wel uit. Mmmmm…een donker gangetje, kijk nou eens, kantoren! Aha een aardige dame die ook geen Engels spreekt. Dan maar de general manager van de golfclub, spreekt ook geen Engels, maar ga maar lekker even zitten met de baby, er komt iemand aan. Zou ik nou eigenlijk wel in het managementoffice zitten? Heee, daar komt iemand aan. Nee maar!! Het is Meisje 3, plus de jongen van de balie van de gym!! Waar hadden we die twee eerder gezien. Oooooh, je wilt lid worden van het clubhuis, zeg dat dan! 50 trapjes omhoog naar het businesscenter. HOZANNA! Hier moest ik zijn. Het kantoortje is naast de receptie van het clubhuis, vijf meter van waar ik mijn speurtocht drie kwartier geleden begonnen was…op de begane grond dus.
Maar goed, formuliertje invullen en RMB 4.000 betalen voor het hele jaar. Dat kan alleen contant mevrouw. Zucht, zoveel heb ik natuurlijk niet in mijn portemonnee. Ik ben zo terug. Op naar de bank en met de Chinese pinpas geld tappen. Aiii. Dat kan maar met RMB 2.500 tegelijk. O gelukkig, je kan meerdere keren achter elkaar pinnen. Zal ik gelijk maar even eten halen voor vanavond, ik ben nou toch bij de winkels?
Ja hallo, daar ben ik weer met de centjes, is het goed zo? En ja hoor, er werd een pasje aangemaakt. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat er op het pasje ruimte was vrijgemaakt voor het plaatsen van een pasfoto die ik uiteraard niet had. Als je nu om een foto vraagt, ga ik gillen! Maar gelukkig, er hoefde geen foto op. Nou, hehe, we kunnen naar de gym en naar de sauna. Had ik de hoeveelheid trapjes en de buitentemperatuur van 36 graden al genoemd? En de locatie van het managementoffice? Geen idee.

1e column Stadswerker-Expat-miep

Ziehier, mijn debuut als columnist!

Eind december ging het bij ons thuis ongeveer als volgt: 'Schat, het bedrijf wil dat ik het kantoor in Shanghai ga runnen. Het is een klus voor 4 jaar. Wat vind je ervan?'China...tsja, wat vond ik ervan? Ik was 8 maanden zwanger van ons tweede kindje, onze zoon zou over een paar maanden voor het eerst naar school gaan en ikzelf had net mijn bedrijf weer een beetje op poten na een gedwongen time-out vanwege een venijnige tumor die uit mijn bovenkaak was verwijderd. Ik stond op zijn zachts gezegd niet te trappelen om het vertrouwde leventje weer opzij te schuiven voor een vaag bestaan als expat-miepje in een duister land. Want dat was mijn eerste beeld. Manlief aan het werk in den vreemde, kind naar de international school en ik een beetje koffie drinken en naar golfles met de andere 'vrouwtjes-van' omdat ik zelf niet zomaar mag werken in China.
Maar goed. Ik ben ook de beroerdste niet, dus toen onze prachtige dochter 10 weken oud was en het nodige aan inentingen achter de rug had, vertrokken we met het hele gezin op schoolreisje naar Shanghai. Om de stad te leren kennen, een huis te zoeken en om naar scholen te kijken. En eerlijk is eerlijk, ik vond het erg leuk.
Shanghai is een combinatie van New York en Rotterdam, maar dan op zijn Chinees. Een echte havenstad, maar wel heel jong en hip, veel indrukwekkende hoogbouw, maar ook prachtige groene lanen met oude sjieke huizen. De knoop werd doorgehakt, we gingen het avontuur aan. Op 20 augustus, tijdens de Olympische Spelen, zouden we vertrekken.
Inmiddels hebben we onze eigen Olympiade achter de rug. Marathonsessies bij de gemeente en andere instanties zijn gelopen, bureaucratische hordes door het emigratieparcours zijn geslecht, onze inboedel vaart ergens op de oceaan, het nieuwe huis is gehuurd en onze zoon gaat na de vakantie naar een internationale kleuterschool. En koffiedrinken dat doe ik nu liever op een terrasje op Peaople's Square, zonder andere expat-miepjes!

Bokito-momentje

Het was weer heerlijk weer vandaag en mams had zin in een uitje. Nou zitten alle reisgidsen van Shanghai in de container, maar wat ik in ieder geval onthouden had, was de eeuwenoude boeddhistische tempel in een evenzo oude tuin, ergens in de oude stad. Hij stond duidelijk op mijn stadskaart aangegeven, dus hup met Sophie in de taxi en ja hoor, de beste man begreep waar ik naar toe wilde. Het was druk en al met al is het toch zo’n 15 kilometer rijden (bizar toch, en dat is dan allemaal centrum!), dus een klein uurtje later waren we er. We werden afgezet in een stukje zonder nieuwbouw, allemaal mooie Chinese daken met drakenkoppen en andere frutsels, maar welke kant moest ik nou op voor de tempel? Ik weet inmiddels dat bezienswaardigheden aangegeven worden op bruine borden en zo’n bord met een tempeltje wees rechtsaf. Ja hoor, gevonden en dat zonder gids! Afijn, het was een prachtige tempel in klassieke vorm, drie binnenplaatsen en met in het middelste gebouw een enorme gouden boeddha onder een schitterend plafond. De tempel bood ook onderdak aan een nonnenklooster, dames die de boel scherp in de gaten hielden, maar met Sophie als afleidingselement kon ik toch wat foto’s maken. Maar waar was nou die tuin? Ik kon het niet vinden. Volgens de kaart was het oudste straatje van Shanghai hier ook vlakbij en dat had ik inderdaad zo gevonden. Erg mooi en bijna misplaatst zo met de hoogbouw in de verte. Tegenover het oude straatje stonden nog meer mooie Chinese gebouwen en daar was het behoorlijk druk. Het leek een beetje op een souk, maar dan op z’n Chinees, overal winkeltjes, eethuisjes en straatventers onder prachtige houten overkappingen en boogconstructies. Het was inmiddels lunchtijd, en ziedaar, een Starbucks precies op het goede moment. Zo kon ik even lekker zitten, Sophie een flesje geven en rustig een bammetje eten. Tenminste…rustig? Deze Starbucks had een paar lekkere banken bij het raam staan en daar was ik gaan zitten met moppie, maar al na een paar minuten hadden we een soort Bokito-situatie. Mensen die langsliepen zagen ons zitten, ahhhh wat een schattige baby, bleven staan kijken en sommigen begonnen zelfs tegen het raam te tikken! Niet te geloven toch, rot op, ik zit even een kind te voeden! Ik vertikte het om ergens anders te gaan zitten, dus ik ben met mijn zilverrug gewoon naar het raam toe gaan zitten! Bokito jongen, je had groot gelijk. Na de lunch gingen we verder op speurtocht en ineens sta ik voor de ingang van nog een tempel, de tempel die ik eigenlijk moest hebben, en ja hoor, een eindje verder begon de tuin. Maar het bleek erg groot te zijn allemaal, dus dat bewaren we wel voor een andere keer, in ieder geval totdat ik mijn reisgids weer heb.

Busje komt zo!

Om half 7 stond Tristan al naast ons bed; ‘mama! Ik ga met de bus vandaag!’ Kortom, hij had er zin in. Toen we bij de poort kwamen, stond de bus er al en Tristan mocht helemaal achterin zitten, bij het raampje. Gordeltje vast en wachten tot alle kindjes die hier opstappen er waren. Nou daar ging hij dan, onze stoere vent. Ik moet eerlijk toegeven dat ik even een brok in de keel kreeg, hij is ineens zo groot nu. Oma Vermaas zei wel eens, zodra ze naar de kleuterschool gaan, ben je ze kwijt en dat is wel een beetje zo. Hij is ineens zo zelfstandig nu en het gaat hartstikke goed allemaal. Knap hoor.
Deze ochtend ben ik op medische expeditie geweest. Het is goed om een noodplan te hebben voor het geval je een medisch spoedgeval hebt, want het werkt hier allemaal een beetje anders. Deze dagen bezoek ik daarom de ziekenhuizen hier in de buurt om te kijken wat de procedures zijn, waar de EHBO is en waar je het beste met de kinderen terecht kunt. Je hebt hier bijvoorbeeld ook geen huisartsen, voor ‘normale’ kwaaltjes ga je naar een kliniek waar diverse artsen zitten. Vandaag was de kliniek vlak bij Tristans school aan de beurt. De kinderen worden hier ook heen gebracht als er op school iets gebeurt, dus ik wilde eens kijken hoe het er daar aan toe ging. Nou, prima dus. Ik kreeg een keurige uitleg in het Engels en een dikke map met informatie en spoedlijstjes en teksten in het Chinees die je bijvoorbeeld aan de taxichauffeur kunt geven. Om half 4 was het tijd om Tristan weer op te halen van de bus. Het was hem toch een beetje tegengevallen, want hij dacht dat ik in de bus zou zitten om hem op te halen, de schat. Nou, morgen zal het wel goed gaan denk ik. s-Avonds hebben we nog een hapje buiten de deur gegeten met een Nederlandse collega van Drik die een paar dagen in Shanghai is. Het was gezellig om weer even alles in het Nederlands te doen.