Als V.I.P. naar Mart Visser

Voor de modebarbaren onder u, Mart Visser is een van Nederlands meest succesvolle modeontwerpers van de laatste jaren. Haute couture, maar ook pret-a-porter, en dat laatste wordt deels in China gemaakt. Onder het toeziend vakkundig oog van een Nederlandse dame die al haar hele leven in het modevak zit en die al twaalf jaar in China woont en werkt. Deze mevrouw doet ook de productie voor wat andere bekende duurdere merken zoals Claudia Straeter, Oilily en Bandolero. Een keer per jaar houdt ze een tweedaagse samplesale, waar ik ook een uitnodiging voor had gekregen. Maar vanmorgen belde vriendin Viv of ik zin had om vanmiddag mee te gaan naar de VIP-voorverkoop. Viv is namelijk haar buurvrouw; ze was uitgenodigd voor de voorverkoop en ze mocht iemand meenemen. Nou, daar zeggen we geen nee tegen natuurlijk, dus om een uur of twee waren we in een of ander kantoorgebouw, waar in een leegstaand kantoor een winkel vol moois was getoverd . Ik had verwacht dat er alleen minimaatjes zouden hangen, maar nee, het meeste ging tot 44/46 en wij hadden eerste keus. Het liep al snel vol met graaiende dames van allerlei nationaliteiten, maar ik zag veel bekende gezichten van de koffieochtend op het consulaat ("meid, hoooiii, ook lekker inkoopjes doen?" "Ja, ik heb binnenkort een bruiloft, sta ik toch mooi in een Mart Visser nietwaaeerrrr!"). Wat echt een giller was, was dat er helemaal geen paskamers waren. Er stond alleen een groot kamerscherm met daarachter ruimte om te passen. Nadat de eerste dame haar gene aan de kant had gezet, stond het al snel vol dames in onderbroek, BH (de meesten toch van de HEMA als je het mij vraagt) en pantykousjes en was het duwen en trekken voor de enige passpiegel op de etage. Zonder dat ik op de labels had gekeken, haalde ik er drie Mart Vissertjes uit: een mooie rok, een jasje en een prachtige trenchcoat en ze zaten als gegoten. Zou je dit in Nederland kopen, dan ben je denk ik al snel duizend euro armer, nu bleef de teller steken op nog geen 80 euro. En dan hebben ze er denk ik nog winst op gemaakt ook. Schandalig toch eigenlijk? Enfin, op een andere etage was de kinderkleding en Sophie heeft haar eerste Oilily-regenjasje gescoord (ad 15 euro, 99 in Nederland volgens de webwinkel!). Leuk hoor VIP-pen!

Een beetje lente

Eindelijk was het een dagje mooi weer. We gingen al vroeg met Ron, Fan en Joshua op pad, richting de botanische tuin van Shanghai. Ik had verwacht dat het erg druk zou zijn op zo'n mooie zonnige zondag, maar dit park is gigantisch groot en al met al viel het wel mee. Vandaag ook hier weer voornamelijk Chinezen die de zondag net als wij even lekker buiten wilden doorbrengen. En zoals we dat inmiddels wel gewend zijn, er is vanalles te zien. Zo was de plaatselijke zangvogelclub er om hun vogeltjes uit te laten. De kooitjes zitten in speciale constructies zodat ze op een fiets meegenomen kunnen worden, en eenmaal in een park gaan de doekjes eraf en mogen de vogeltjes fijn een poosje in een boom hangen, terwijl ze smachtend om zich heen kijken wat ze allemaal moeten missen in hun eenzame opsluiting. Ze ruiken en zien de vrijheid en van ellende gaan ze dan ook prachtig zingen; wie het mooiste zingt heeft gewonnen. De stumpertjes.Een eindje verder was een bruidspaar druk aan het poseren, waarschijnlijk voor een foto van de uitnodiging. Het is gebruikelijk dat het paar zich weken voor de bruiloft al helemaal opdoft, daar een foto van laat maken en die gaat dan op de trouwkaart. De fotoreportage zelf wordt meestal ook een paar weken vooraf gemaakt, in een andere outfit, en op de grote dag heeft de bruid weer een andere jurk aan. Het mag wat kosten. Het ging er in ieder geval zeer professioneel aan toe: een fotograaf, een hulpje voor de jurk, een visagist en een assistent die in de weer was met reflectieschermen en lichtmeters.Nadat we helemaal rond waren, de mannetjes echt moe waren van het voetballen, frisbee-en en door het bamboebos rennen, hadden we nogal honger, dus de taxi ging richting centrum waar we bij de Ierse pub heerlijk buiten hebben gezeten. O'Malley's zit in een oude villa met een ommuurde tuin en ze zijn helemaal gericht op de kids (de poort is dicht en voor de zekerheid zit er ook nog een Chinese bewaker die eventuele verdwaalde kinderen weer terugstuurt). De kindjes kunnen glijen, op een luchtkussen, in de zandbak of voetballen, terwijl de obers lekkere gezonde kost naar buiten dragen. In het zonnetje, uit de wind, was het goed toeven, en terwijl Tristan zijn voetbalkunsten liet zien en Sophietje lekker een dutje deed in de kinderwagen, werd het zo maar eens vier uur voordat we weer naar huis gingen.

Wanstaltige wansmaak

Gistermiddag nam vriendin Viv me mee naar een favoriet 'adresje' van haar. "Zoiets als dit heb je nog nooit gezien", zei ze grijnzend. Na een kwartiertje rijden, richting noord-Shanghai, kwamen we bij een enorm complex terecht. Het leek een beetje op de zwarte markt in Beverwijk: twaalf enorme markthallen, ieder met drie verdiepingen waar alles maar dan ook werkelijk alles te koop was voor in je huis. Gordijnen, vloerbedekking, meubels, meubelstoffen, lampenkappen en nog heel, heel veel meer. Alles was per productsoort geclusterd, en zoals dat dan gaat in China, het aanbod gaat in de overtreffende trap qua grootte. Zo was er bijvoorbeeld de wijk met alles voor op je bed: zeker 200 winkels met dekbedden, kant en klare dekbedhoezen, duizenden rollen stof voor dekbedhoezen, een miljoen knoopjes voor dekbedhoezen, stiksels voor de randjes voor de stof van dekbedhoezen...nou ja, you get the picture. Bovendien zat er een heel leger aan naaisters die als je uit de duizelingwekkende collectie stoffen een keuze had weten te maken, in een minuutje of 15 je dekbek in elkaar naaide, een half uurtje als je kittige roefjes of een bies langs je kussenslopen wilde. Interieurbekleding besloeg alleen nog maar de begane grond. Op de eerste etage kon je je complete bruiloft plannen: bruidsjurken zover je kon kijken, feestartikelen, zijden bloemen, servieswinkels, potten, pannen, huisraad, ornamenten, reproducties van bekende meesters. Op de bovenste etage bleken nog honderden winkels met kinderkleding, schoenen, tassen en speelgoed te zitten. Ik werd er een beetje draaierig van allemaal, je hebt geen idee waar je moet beginnen met kijken. Nou valt er over smaak te twisten, maar 98% van wat ik vandaag gezien heb, zou nog te kitcherig zijn voor in de villa van Frans Bauer. Mijn hemel, ik ben toch wel heel benieuwd naar het interieur van de gemiddelde Chinees. Alles glimt en glittert, de ontwerpen doen pijn aan je ogen en de kleurcombinaties van zo'n beetje alles lijken door een kleurenblinde mol bij elkaar gezocht te zijn. Het topstuk vond ik wel de afgebeelde staande lamp (manshoog) van een gouden pauw met gepliseerde lampenkap; wie zou hem nou niet willen hebben! Maar met wat goed rondsnuffelen was er ook nog wel wat leuks te koop, dus we hebben nog wat gekocht; een leuk zonnehoedje en een spijkerjurk voor Sophie en ik heb wat meters van verschillende stoffen gekocht voor fotografieachtergronden. Er kon flink afgedongen worden, al met al heb ik nog geen 15 euro uitgegeven. Op de weg terug kwamen we langs nog zo'n groot hallencomplex met de veelbelovende neonletters 'International Shoes City' op het dak. Je begrijpt dat die binnenkort aan een grondige inspectie onderworpen gaat worden!

Neerlands trots!

Gisteren ging ik even naar de DVD-winkel om nieuwe films te kijken. En zoals ik al verwachtte, lagen de Oscarwinnaars van dit jaar al in grote stapels naast de kassa, dus dat was makkelijk shoppen. Maar wat zag ik daar nou? Tussen alle grote namen viel mijn oog op een bekend Nederlands gezicht: Carice van Houten. Dat vond ik nou zo leuk! Zwartboek heeft het tot in Azie gebracht en de film lag keurig vertaald tussen de grootheden als Milk, the Reader en Benjamin Button. Hij draait hier trouwens ook in de bioscoop, in het Nederlands met Chinese ondertiteling of in het Engels, en hij schijnt best goed te lopen. Dat is nou eens een leuke opsteker voor meneer Paul Verhoeven en ik heb dan ook een DVD-tje gekocht. Gewoon voor de heb, want eerlijk is eerlijk, het is een hele goede film! Grote afwezige in de winkels is trouwens Slumdog. Ik denk dat ze die China nog even moeten binnensmokkelen ofzo!

Alaaaf!

Sommige tradities worden in ere gehouden in de orient, en zo was het na Sinterklaas de beurt aan het oer-Hollandse carnavalsfeest, georganiseerd door de Nederlandse Vereniging. Hoewel ik zo'n beetje mijn halve jeugd in Brabant heb doorgebracht, ben ik op zijn zachts gezegd niet zo van het carnaval. Voor Braziliaans carnaval kun je me wakker maken, maar polonaise op de laatste hit van de Krakende Sluisdeuren in een pipo-pak is niet echt mijn ding zeg maar. Maar misschien begrijp ik de essentie gewoon niet. Gelukkig was het vanmiddag kindercarnaval, dus ik ging ervan uit dat dat betekende dat de ouders niet verkleed hoefden. Voor de kinderen is het super natuurlijk, lekker verkleden, schminken en gek doen, dus Tristan werd een stoere piraat met baard en groot litteken en Sophie werd de meest schattige Pipi Langkous van heel China en omstreken. Het feest werd gehouden in restaurant Abbey Road, het vaste honk van de Nederlanders, midden in de French Concession, en we konden weer met Fan, Ron en Batman meerijden. Bij binnenkomst werden we onthaald door drie dansmariekes en Prins Carnaval himself, en Guus Meeuwis schalde al uit de luidspeakers, kedengedeng! Ik kan er veel over schrijven of weinig, maar het komt erop neer dat de kinderen een hele leuke middag hebben gehad, terwijl wij barbaren van boven de rivieren maar eens een wijntje namen en de hoempa en de vogeltjesdans gelaten over ons heen lieten komen. Wat wel weer onwerkelijk was, was het contrast van de zintuigen: binnen was het weer even helemaal (Zuid)Nederland, en als ik vanaf mijn krukje naar buiten keek, kwamen daar de Chinese taxi's, handkarren en straatventers langsrijden. De muziek stond blijkbaar nogal hard, want diverse Chinezen stopten en stonden grijnzend naar binnen te gluren...raaaare jongens die expats. Ik liet Sophie naar ze wuiven en dan wuifden ze breed lachend terug. Om een uur of vijf hielden we het maar weer eens voor gezien, genoeg paarden in de gang voor het komende jaar. Ik begrijp nu wel waarom er zoveel bier doorheen gaat tijdens carnaval; zonder geestverneveling voel je je als volwassen persoon achteraf toch behoorlijk onnozel lijkt me. Alaaaf!

Wat een bekende brug!

Dat Rotterdam en Shanghai zustersteden zijn, mag inmiddels bekend zijn. Maar soms is het frappant hoeveel de twee steden op elkaar lijken. En hoewel de crash op Schiphol hier ook voorpaginanieuws is, stond het nieuws hier de afgelopen twee dagen bol van een grote historische gebeurtenis: de terugkeer van de Waibaidu-brug.

Suzhou Creek is een smalle rivier, die bij de Bund uitmondt in de grote Huangpu rivier. Lange tijd vormde de kreek een strakke lijn tussen het Amerikaanse deel op de noordoever en het Britse deel op de zuidoever. In 1856 bouwde een Britse zakenman een houten brug om de buitenlanders aan weerszijden makkelijker te kunnen laten oversteken. Chinezen mochten er ook gebruik van maken, maar zij moesten een hoge tol betalen. De Chinese bevolkng pikte het niet, en ze bouwden een eigen brug naar de Engelse die in 1873 klaar was. Hij ging Waibaidu heten, 'buitenste gratis oversteek'. De brug was een groot succes. Een rapport uit 1889 zegt dat er per dag 1.633 rijtuigen, 20.958 riksha's, 2.759 handkarren, 27 draagstoelen, 38 paarden en 35.000 voetgangers gebruik maakten van de brug. Dat werd wat veel, en in 1907 werd hij dan ook vervangen door een stalen boogconstructie. En dat is nou zo frappant; deze brug lijkt sprekend op de bruggen op het Noordereiland. Dezelfde bogen, dezelfde kleur, dezelfde sfeer, dezelfde functie, namelijk in het centrum noord en zuid met elkaar verbinden om de stad meer 1 geheel te maken. Waibaidu is een icoon in Shanghai, vooral bij de oudere generatie. Menig veldslag is er geleverd, de Jappanners hebben zich er stuk op gebeten in de oorlog en in de jaren 60, toen veel jongeren de stad verlieten om weer op het land te gaan werken, lieten ze zich nog 1 keer fotograferen met de brug op de achtergrond, als poort naar het onbekende. Vorig jaar was de brug weggehaald voor restaurantie en de afgelopen twee dagen zijn de delen weer op de oude plekken teruggelegd. Hoewel het met bakken naar beneden kwam (het regent al dagen aan een stuk door), stonden de kades afgeladen met nieuwsgierigen. Begin april gaat Waibaidu weer open voor het verkeer en kan hij weer zeker 100 jaar mee.

De foto's zijn uit de Shanghai Daily. Als de moesson voorbij is, gaan we wel eens persoonlijk een kijkje nemen!

Zeg het met bloemen

Toen we vorige week in het busje zaten op weg naar huis, zei Drik, 'goh, wat zou er allemaal veranderd zijn in de straat?' Als je drie weken weg bent, is de kans namelijk erg groot dat er een paar bekende winkels verdwenen zijn, er her en der verbouwd is en er weer wat anders voor in de plaats is gekomen. Wat dat betreft is de stad constant in beweging. En nu denk je wellicht dat bijgaande foto de opening is van een bloemenwinkel, of een rouwcentrum ofzo, maar nee, deze gezellige bloemstukken zijn typische felicitaties van familie, relaties en andere goedgezinden van een nieuwe ondernemer. Als een nieuw bedrijf of nieuwe winkel haar deuren opent, dan wordt er een partij bloemen bezorgd waar de gemiddelde kranslegging bij verbleekt. Er gaat een hele ceremonie van start met het aanbieden van de struikjes, die uiteraard veel rood in zich hebben (voor geluk en goede zaken). Als alle bloemen op de juiste manier gerangschikt zijn, komt de doos vuurwerk tevoorschijn, knalvuurwerk wel te verstaan. De knalpotten worden in een bepaalde halve circel voor de ingang uitgestald, er worden wijze woorden voor voorspoed en succes uitgesproken, en de klappers gaan de lucht in om de boze geesten van mislukking weg te jagen. En dan kunnen de klanten binnenstromen.
Maar ja, ondanks alle goede bedoelingen en gelukwensen, gaat er ook wel eens wat mis, en dan is de onderneming ineens weer verdwenen. Als ik een Chinees was, zou ik in de bloemen gaan...of in de interieurbetimmering, want dan heb je volgens mij echt altijd werk!
Over bloemen gesproken, kijk eens even wat ik op de flower market tegenkwam: jaja, echte Hollandse tulpen! Ze waren wel aan de prijs, maar ja, hier is het een exotische bloem, dus na wat stevig onderhandeld te hebben, vond ik het toch wel heel gezellig dat ik ze thuis neer kon zetten.